Hyperhidrosis
Wat is hyperhidrosis?
Hyperhidrosis is een aandoening waarbij de zweetklieren overmatig actief zijn, wat leidt tot zweten dat niet in verhouding staat tot de inspanning of omgevingstemperatuur. De aandoening kan lokaal optreden op de oksels, handpalmen, voetzolen of het gezicht, of verspreid over het gehele lichaam. Hyperhidrosis kan worden onderverdeeld in primaire en secundaire hyperhidrosis en in lokale en gegeneraliseerde hyperhidrosis.
Hoe wordt hyperhidrosis behandeld?
Wij bieden de volgende behandelingen voor hyperhidrosis:
Injecties met botuline toxine type A blokkeren de zenuwsignalen naar de zweetklieren, waardoor de zweetproductie tijdelijk sterk vermindert. Het effect houdt gemiddeld 3 tot 6 maanden aan. Geschikt voor de oksels, handpalmen, voetzolen en het voorhoofd.
Op plaatsen in het gezicht waar conventionele botox de mimiekspieren kan beïnvloeden, is microtox geschikter. Hierbij wordt botuline toxine in zeer kleine, verdunde hoeveelheden in de huid geïnjecteerd, waardoor de zweetklieren worden geremd zonder de onderliggende spieren te beïnvloeden. Microtox is bij uitstek geschikt voor gezichtshyperhidrosis, waaronder het syndroom van Frey.
Aluminiumchlorideoplossing of crème
Glycopyrronium crème
Anticholinergica (glycopyrronium, oxybutynine, darifenacine)
Bètablokkers
Clonidine
Afhankelijk van de ernst en de lokalisatie van de hyperhidrosis kan een combinatie van behandelingen worden ingezet. Wij bespreken samen met u welke behandeling het beste past bij uw situatie.
Hoe ontstaat hyperhidrosis?
De exacte oorzaak is niet volledig bekend, maar de volgende factoren spelen een rol:
- Overactiviteit van het sympathische zenuwstelsel: bij primaire hyperhidrosis worden er te veel prikkels naar de zweetklieren gestuurd, ook zonder aanwijsbare aanleiding
- Genetische aanleg: bij 30 tot 50% van de patiënten komen ook familieleden met overmatig zweten voor
- Secundaire oorzaken: de overgang, schildklierafwijkingen, diabetes mellitus, obesitas of neurologische aandoeningen
- Emotionele factoren: spanning, angst en stress kunnen de zweetproductie verder versterken
- Medicatie: onder andere antidepressiva, zoals SSRI’s of TCA’s kunnen hyperhidrose veroorzaken.
Welke klachten geeft hyperhidrosis?
De meest voorkomende klachten zijn:
- Overmatig zweten dat niet in verhouding staat tot inspanning of omgevingstemperatuur
- Zichtbare vochtplekken op kleding, ook in rust
- Nattige of kleverige handen die dagelijkse activiteiten bemoeilijken
- Huidproblemen door aanhoudend vocht: verweking, eczeem, schimmelinfecties of pitted keratolysis
- Bij het syndroom van Frey: zweten en roodheid op de wang of slaap bij het eten
- Sociale en psychische gevolgen: schaamte, vermijdingsgedrag, angst voor contact
De klachten treden doorgaans bilateraal en symmetrisch op, beginnen voor het 25e levensjaar en nemen ’s nachts af of verdwijnen geheel.
Bij wie komt hyperhidrosis voor?
Hyperhidrosis komt naar schatting bij 4 tot 5% van de bevolking voor. De aandoening treft mannen en vrouwen ongeveer even vaak en begint doorgaans tussen het 14e en 25e levensjaar. Erfelijke aanleg speelt een belangrijke rol. Het syndroom van Frey treedt op na een parotidectomie of verwonding in het gelaat. Hyperhidrosis heeft een aanzienlijke impact op de kwaliteit van leven; vroegtijdige behandeling kan de klachten sterk verminderen.
Welke vormen van hyperhidrosis zijn er?
- Axillaire hyperhidrosis: overmatig zweten van de oksels
- Palmaire hyperhidrosis: overmatig zweten van de handpalmen
- Plantaire hyperhidrosis: overmatig zweten van de voetzolen
- Craniofaciale hyperhidrosis: overmatig zweten van het gelaat of de hoofdhuid
- Syndroom van Frey (auriculotemporaal syndroom): zweten en roodheid in het wang en slaapgebied, uitsluitend tijdens het eten of bij de gedachte aan eten. Dit syndroom ontstaat meestal na een operatie aan de oorspeekselklier (parotidectomie), waarbij zenuwvezels zich per ongeluk aansluiten op de zweetklieren van de wang.
Diffuus zweten over het gehele lichaam. Dit wijst vaker op een onderliggende aandoening (secundaire hyperhidrosis), vooral als het op latere leeftijd ontstaat.
Hoe wordt de diagnose gesteld?
De diagnose hyperhidrosis wordt gesteld op basis van het klinische beeld en de anamnese. Soms wordt aanvullend bloedonderzoek verricht om een onderliggende oorzaak uit te sluiten, zoals schildklierafwijkingen of diabetes mellitus.
